

کنارم بخواب و به دورم بتاب و از این لب بنوش و چو تشنه که آبا
گل آتشی تو حرارت منم من
که دیوانه بیقرارت منم من
خدا دوست دارد لبی که ببوسد
نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد
خدا دوست دارد من و تو بخندیم
نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم
بخواب آرام پیش من
لبت را بر لبم بگذار
مرا لمسم کن و دل را به این عاشقترین بسپار
بخواب آرام پیش من
منی که بی تو میمیرم
لبت را بر لبم بگذار
که جان تازه میگیرم

